DZIENNIK POKŁADOWY

CZARY

11 maja 2019 | Dziennik nie-polityczny

Szanowni Państwo,
Pouczający tekst we Frondzie: https://m.fronda.pl/a/egzorcysta-ostrzega-przed-szamanizmem-oraz-jego-zwiazkami-z-charyzmatykami-i-wojciechem-cejrowskim,126579.html

O wielu z tych rzeczy się nie wie i uważa je za normalne lub niegroźne. Nie wiem sąd tam się wzięła opinia na temat moich książek taka oto: “przedstawia kontakty z szamanami jako coś normalnego”, ale cała reszta pouczająca. Kontakty z szamanami przedstawiam w moich książkach jako coś NADZWYCZAJNEGO i NIEnormalnego. Zasadniczo do książek wybieram wyłącznie tematy nadzwyczajne, a nie “normalne”. A w przypadku czarowników stale ostrzegam, że mają moc prawdziwą, nie zmyśloną i że należy się ich wystrzegać, bo są NIEBEZPIECZNI.

Czary są NIEBEZPIECZNE i dlatego właśnie są zawsze niepokojące, nawet dla osoby, która się tematem nie interesuje. Sama natura burzy się w nas na czary, OBURZA się, protestuje, unika, ucieka. Czary odrzuca nasz rozum, intelekt, nasze serce.

***

Najwięcej o szamanach i czarownikach napisałem w książce “Rio Anaconda” i tam w wielu miejscach piszę o strachu, zaniepokojeniu o tym, że czary są przerażające.

A przy wznowieniu tej książki dopisałem nawet Erratę “pod dyktando” księdza doktora Posackiego – egzorcysty. Erratę, w której na zamknięcie opowieści bardzo dobitnie mówię, że czary są ZŁE, NIEBEZPIECZNE.

Tekst we Frondzie polecam, a moją Erratę załączam.

*** ERRATA DO RIO ANACONDA ***

Książkę tę napisałem dawno temu.
Napisałem ją językiem przygodowym, a nie naukowym.
Kiedy ją pisałem, język polski był inny niż dzisiaj. Od tamtego czasu zmieniły się znaczenia słów, zmieniły konteksty. Potrzebna jest errata.
Posłuchajcie…

Kiedy pisałem tę książkę, czary były w Polsce zjawiskiem marginalnym, a jeśli wtedy ktoś chodził do wróżki, to wstydził się tego, w obawie, że zostanie uznany za idiotę. Wróżki rzadko ogłaszały się w gazetach i nikt ich nie brał na poważnie, karty tarota były rekwizytem z przedwojennej powieści, a gdyby ktoś publicznie podarł Biblię lub podpalił krzyż poszedłby do więzienia. Zresztą, w czasach, gdy pisałem tę książkę ludziom takie rzeczy nie przychodziły jeszcze do głowy. Sporadycznie, w ukryciu, za granicą owszem, ale nie na polskiej ziemi.

Dzisiaj jest inaczej. Sataniści działają otwarcie, występują w telewizji i reklamach, osoby zajmujące się czarami rejestrują swoje “usługi” jako działalność gospodarczą i płacą podatki, a tarota można sobie postawić przy plaży w Sopocie, na Rynku w Krakowie, a nawet za pośrednictwem internetu.

Kiedy pisałem tę książkę słowo “czarownik” brzmiało bajkowo, czyli niegroźnie. Słowo “szaman” było rozumiane potocznie jako indiański Medicine Man czyli plemienny specjalista od leczenia – postać z westernów. Mało kto, poza środowiskiem naukowo zajmującym się antropologią, pamiętał o pierwotnym i prawidłowym znaczeniu tego słowa – o prawdziwym szamaniźmie w społecznościach plemiennych Syberii.

Kiedy pisałem tę książkę czasy były inne i inny język polski. Proszę o tym pamiętać.
Kiedy w “Rio Anaconda” piszę “szaman” mam na myśli zielarza, znachora, specjalistę od medycyny ludowej działającego w miejscu, gdzie nie pojawili się jeszcze doktorzy. Kiedy zaś piszę “czarownik” mam najczęściej na myśli funkcję społeczną w grupie plemiennej, stanowisko, funkcję i pozycję w indiańskim społeczeństwie pierwotnym.

Są też takie miejsca w tej książce, gdy piszę o osobach zajmujących się czarami prawdziwymi i groźnymi, a nie tylko “czarami” ludowymi (czyli zielarstwem). Te miejsca widać z daleka, te miejsca w książce napawają strachem. Mają napawać!
Czary istnieją realnie. Także w naszym świecie. Czary są śmiertelnym zagrożeniem dla każdego, kto się nimi zajmuje. Są też śmiertelnym zagrożeniem dla osób, które czarami się tylko bawią, lub obserwują je biernie. Przyglądanie się jest formą uczestnictwa. Przyglądanie się jest czynnością; jest rodzajem aktywności… Czary są śmiertelnym zagrożeniem i istnieją realnie. W czary nie należy się bawić właśnie dlatego, że są śmiertelnie groźne. Tyle chciałem Państwu powiedzieć w tej książce. Cała reszta to ozdobniki.

A czemu w takim razie ja sam przyglądałem się czarom? Czemu polazłem w miejsce, gdzie czary były obecne?
Wtedy – w czasach, o których opowiada ta książka – moja wiedza na temat czarów była bardzo ograniczona. Byłem nieświadomy zagrożeń. Niedouczony. Wydawało mi się, że prawdziwe czary nie istnieją, a demony są postaciami z bajek, lub biblijną alegorią.
W konsekwencji tamtej niewiedzy musiałem potem chodzić do egzorcystów, musiałem egzorcystę zaprosić do własnego domu i do biura, musiałem wyrzucić z domu niektóre przedmioty, inne spalić, a jeszcze inne oddać do “utylizacji” samemu egzorcyście, bo ani zakopanie ich w ziemi, ani zniszczenie, ani nawet spalenie to nie dość.
Wszystko to działo się już po opublikowaniu pierwszego wydania “Rio Anaconda”. Z całego serca i z osobistego doświadczenia ostrzegam i proszę: NIE BAWCIE SIĘ W CZARY, NIE PRZYGLĄDAJCIE SIĘ CZAROM.
Jeśli ktoś z Państwa zrozumiał tę książkę inaczej, to teraz nie powinien już mieć wątpliwości co autor miał na myśli.



Strona www.cejrowski.com jest strefą wolną od tzw. “hejtu”, słownych przepychanek itd. Dlatego nie ma tu typowych komentarzy (co zaoszczędza też czas, który można spędzić dużo lepiej 🙂 ) Jeżeli chcą Państwo coś napisać odnośnie powyższego wpisu, proszę wypełnić poniższy formularz. Jeżeli będzie to konstruktywna uwaga, zostanie przeczytana, ale nie pojawi się na stronie.

Komentarz dotyczący wpisu: CZARY

7 + 15 =

POZOSTAŁE WPISY

KONFEDERACJA

Przeanalizowałem. Gdybym musiał głosować dzisiaj, to na Konfederację.
Ważne dla mnie są takie sprawy: zakaz zabijania dzieci, kapitalizm, wolny rynek, walka z Unią, wybory bezpośrednie, bez list partyjnych.

CZARNY PROCH, CZARNY RUM

Napisał do mnie niejaki Gluten (opowieści o tym Osobniku pojawiają się tu od kilku lat w okresie Jarmarków Dominikańskich – kto zechce niech poszuka w historii). Napisał i pyta czemu nie piszę? Czy mnie wąż w dupsko ukąsił?

HACJENDA

Zaprosili mnie na Hacjendę. Właściciel ma korzenie irlandzkie i o nich pamięta. Ma też kuzynów i szwagrów, którzy pamiętają. Amerykanie od wielu pokoleń, ale pamiętają i toasty wznoszą chórem zmieniając akcent na irlandzki.

MUFF

Największy chłop w naszej wiosce to Muff. Nie wyróżnia się niczym poza wielkością. Najczęściej tacy wielcy są albo przesadnie spokojni, albo mocno agresywni, albo głupi, albo dają się prowokować i wybuchają od byle czego. Nasz Muff jest jak najbardziej normalny, przeciętny i pospolity – gdyby nie rozmiar, powiedziałoby się, że jest średni, a nawet trochę nijaki.

CRAZY JACK

Wściekły Jack nigdy się nie dorobi majątku na ciesiółce. Zbyt wiele rzeczy przy okazji rozwala i musi naprawiać. Przychodzi do kogoś na robotę, wyczuje węża i zaczyna się demolka.

ŻUCIE NA PRERII

– Czym plujesz, Jeff? Równie dobrze mogłem go zapytać “Co żujesz Jeff?”, ale ponieważ akurat splunął… Jeff płynnym ruchem przejechał po kieszonce na sercu, wyciągnął stamtąd okrągłe pudełko popularnego tytoniu. Jeden ruch, ćwiczony wiele razy każdego dnia, przez wiele lat życia od nastolatka do śmierci. Ten ruch, płynny, bezwiedny, jak oddychanie, mają tu wszyscy kowboje, bo wszyscy żują tytoń. Żują i plują.

ADAMOWICZ, OWSIAK, PLASTELINA

Gdy Afgańczyk ugodził nożem ciężarną Polkę zabijając jej dziecko, nie było żałoby, jest cisza. A śmierć Adamowicza jest celebrowana jakby zmarł Stalin – wszyscy zobowiązani płakać.