DZIENNIK POKŁADOWY

CZARNY PROCH, CZARNY RUM

4 maja 2019 | Dziennik nie-polityczny

Napisał do mnie niejaki Gluten (opowieści o tym Osobniku pojawiają się tu od kilku lat w okresie Jarmarków Dominikańskich – kto zechce niech poszuka w historii). Napisał i pyta czemu nie piszę? Czy mnie wąż w dupsko ukąsił (tak właśnie napisał – dupsko) i dlatego zamilkłem, czy może książkę piszę? Odpisałem Glutenowi tak:

Serwus Panie Gluten,

Tak, książkę piszę i właśnie dlatego nie piszę.
A teraz to się jeszcze pakuję, bo ja zanim w samolot do Polski wsiądę, nie dolatuję na przesiadkę, lecz jadę sobie zygzaczkiem przez Amerykę i popatruję. 

A potem w hotelu przy lotnisku muszę spakować broń i odesłać ją sobie do domu na prerii. Tak proszę Pana, normalną pocztą odsyłam w paczce (z opisem “elementy metalowe”), jak jakąś lampę i zazwyczaj w kartonie po lampie, bo cała broń wchodzi, a karton po lampie ma takie trzymadełka ze styropianu, gdzie wsadzam strzelbę w miejsce lampy, a pistolet w miejsce gdzie był abażur. Resztkę amunicji też zasadniczo mógłbym odesłać, bo skoro zamawiam pocztą i dochodzi to i odesłać można, ale wtedy trzeba kurierem z potwierdzeniem odbioru, czyli drogo i kłopot niepotrzebny. Poza tym większa przyjemność na sam koniec wstrzelać wszystko do reszty. Takie moje zabawy chłopięce.

A w co strzelam? W ostatnią flaszkę rumu, który sączę za kierownicą. I najwięcej frajdy sprawia mi ostrożniutkie sączenie za kierownicą właśnie. Bo ciemny rum, jak Pan wiesz, trzeba lizać, nie chlać. Lizać, a nie łykać. Czyli do samochodu jak znalazł, bo ile Pan wyliżesz tych promili? Mikro i nie kwalifikuje się na mandat. Jadę więc w poprzek Ameryki , pejzaże podziwiam i rum polizuję.
A gdy dnia ostatniego flaszka pusta, wonczas do niej walę z pistoletu i sprawdzam czy rękę mam już wystarczająco pewną, by wracać do hotelu po tym ostatnim rumiku. Takie tam chłopięce zabawy.

Flaszka stoi daleko, ja się opalam i co jakiś czas strzelam. Na początku nie jestem w stanie wcelować, a to oznacza, że powinienem się jeszcze poopalać, zanim siądę za kółko.

Gdy wreszcie flaszkę rozwalę, wstaję i zaczynam walić do wszystkiego, aż mi się amunicja wyczerpie. A potem jadę na pocztę odesłać sprzęt i dnia następnego na lotnisko. Takie, wie Pan – życie prozą, bo trudno strzelanie nazywać poezją. Choć… może. Czarny proch, czarny rum i ja raczący się samotnością mamy w sobie więcej poezji niż czarny chleb, czarna kawa i opętani samotnością.

Do zobaczenia w Gdańsku, Panie Gluten. Stęskniłem się za Wami.



Strona www.cejrowski.com jest strefą wolną od tzw. “hejtu”, słownych przepychanek itd. Dlatego nie ma tu typowych komentarzy (co zaoszczędza też czas, który można spędzić dużo lepiej 🙂 ) Jeżeli chcą Państwo coś napisać odnośnie powyższego wpisu, proszę wypełnić poniższy formularz. Jeżeli będzie to konstruktywna uwaga, zostanie przeczytana, ale nie pojawi się na stronie.

Komentarz dotyczący wpisu: CZARNY PROCH, CZARNY RUM

2 + 2 =

POZOSTAŁE WPISY

CZARY

Pouczający tekst we Frondzie. O wielu z tych rzeczy się nie wie i uważa je za normalne lub niegroźne. Nie wiem sąd tam się wzięła opinia na temat moich książek taka oto: “przedstawia kontakty z szamanami jako coś normalnego”, ale cała reszta pouczająca.

KONFEDERACJA

Przeanalizowałem. Gdybym musiał głosować dzisiaj, to na Konfederację.
Ważne dla mnie są takie sprawy: zakaz zabijania dzieci, kapitalizm, wolny rynek, walka z Unią, wybory bezpośrednie, bez list partyjnych.

HACJENDA

Zaprosili mnie na Hacjendę. Właściciel ma korzenie irlandzkie i o nich pamięta. Ma też kuzynów i szwagrów, którzy pamiętają. Amerykanie od wielu pokoleń, ale pamiętają i toasty wznoszą chórem zmieniając akcent na irlandzki.

MUFF

Największy chłop w naszej wiosce to Muff. Nie wyróżnia się niczym poza wielkością. Najczęściej tacy wielcy są albo przesadnie spokojni, albo mocno agresywni, albo głupi, albo dają się prowokować i wybuchają od byle czego. Nasz Muff jest jak najbardziej normalny, przeciętny i pospolity – gdyby nie rozmiar, powiedziałoby się, że jest średni, a nawet trochę nijaki.

CRAZY JACK

Wściekły Jack nigdy się nie dorobi majątku na ciesiółce. Zbyt wiele rzeczy przy okazji rozwala i musi naprawiać. Przychodzi do kogoś na robotę, wyczuje węża i zaczyna się demolka.

ŻUCIE NA PRERII

– Czym plujesz, Jeff? Równie dobrze mogłem go zapytać “Co żujesz Jeff?”, ale ponieważ akurat splunął… Jeff płynnym ruchem przejechał po kieszonce na sercu, wyciągnął stamtąd okrągłe pudełko popularnego tytoniu. Jeden ruch, ćwiczony wiele razy każdego dnia, przez wiele lat życia od nastolatka do śmierci. Ten ruch, płynny, bezwiedny, jak oddychanie, mają tu wszyscy kowboje, bo wszyscy żują tytoń. Żują i plują.

ADAMOWICZ, OWSIAK, PLASTELINA

Gdy Afgańczyk ugodził nożem ciężarną Polkę zabijając jej dziecko, nie było żałoby, jest cisza. A śmierć Adamowicza jest celebrowana jakby zmarł Stalin – wszyscy zobowiązani płakać.