DZIENNIK POKŁADOWY

JADĘ PRZEZ USA I MI PIERZCHNĄ USTA

10 maja 2018 | Dziennik nie-polityczny

Ruszyłem w stronę Polski. Podróż z Arizony zajmuje mi dziesięć dni.

Czym Pan jedzie, panie WC, że tak długo: rowerem, kajakiem, balonem?

Zygzakiem jadę, ot co. I tak co roku od lat – ZYGZAKIEM. Ludzie normalni jadą samochodem na lotnisko, a potem w jeden dzień są w Polsce. Mnie to nudzi i męczy; takie rącze tempo. Wybieram więc lotnisko odległe od Arizony i najpierw jadę powolnym, zygzakiem, na przykład do Kuzyneczki w Texasie, albo do Stryjaszka Buffetta na Florydę, a dopiero potem – gdy odpocznę zygzakiem – siadam w samolot, jak ludzie normalni.

No więc jadę teraz i oglądam prerię. Jadę i stwierdzam, że preria przez trzy dni jazdy jest taka sama, jak w Arizonie. Ale.. po drodze spotykam wreszcie inne twarze niż Ed, Jeff i cała reszta naszej wioski, którą to Resztę znam na pamięć, a oni mnie i oglądaliśmy się codziennie przez pół roku.

***

Siadam w innym barze, niż ten nasz, oglądam inne słoje z innymi wężami, niż nasze Miedziane Łby w occie. Jest inaczej, a jednak, jak w domu. Niektóre z tych knajp spotykanych po drodze pamiętam z lat poprzednich, a oni tam, w barach, pamiętają mnie, co zawsze trochę zadziwia i niepokoi.

Posłuchajcie…

Jest wieczór, siadam przy szynkwasie, a barman podaje mi margaritę ze słowami:

– Pan zdaje się lubi bez soli, prawda?
– Ym.
– No właśnie tak coś pamiętam.
– Ym?
– Nie ma co się dziwić: mam oko barmana.
– Ym.
– Pan znowu wraca do Polski?
– Ym.
– Właśnie zawsze chciałem zapytać, czemu pan tylko wraca, a nigdy nie jedzie tędy w stronę Arizony?
– Bo do Arizony jadę na Boże Narodzenie, więc lecę wprost. W tempie europejskim, pośpiesznym. Natomiast po pół roku siedzenia na prerii już mi się tak nie śpieszy, więc wracam sobie spokojnie; zygzakiem.
– Ym – odpowiedział barman ze zrozumieniem.

***

Inny barman, w innym barze, gdzieś w Nowym Meksyku, poprosił mnie o prawo jazdy. Na nastolatka nie wyglądam, ale skoro on mnie nie zna, to zanim poda margaritę musi formalnie potwierdzić, czy jestem pełnoletni. Sprawdzają nawet tych brodatych gości z zespołu ZZ Top – rutyna. Popatrzył na moje prawo jazdy, zobaczył nazwisko..

– O!
– Ym.
– E…
– Ym.
– E… a jak to się wymawia?
– Nie wiem. Nazwisko mam po Ojcu i Ojciec mi nigdy nie powiedział jak to się wymawia. Może pan mi powie, a ja się pośmieję.
– E…
– Ym.

A potem wyciągnąłem wazelinę, bo mi gęba pierzchnie od suchego powietrza prerii i od jeszcze suchszego w barze, gdzie klima podkręcona na full 5. Pomazałem se usta, siedzę, popijam margaritę małymi łyczkami.

Barmana zamurowało, patrzy na szminę, którą kręcę w palcach, a potem woła wszystkich i robi zbiegowisko:

– Chłopaki! Chodźta tutaj, bo mamy u nas kogoś sławnego! Pan się nie obrazi, panie, e… a pańskie imię jak się wymawia, bo nazwiska nie dam rady?
– Też mi Ojciec nie powiedział. Całe życie wołał do mnie “Synu”. Nazwisko mam z Polski, a imię jeszcze bardziej polskie.
– E… no tak. To jak ja mam na pana mówić? – pyta barman.
– W Arizonie mówią na mnie “Gringo”.
– Trochę obraźliwe…
– Nie obrażam się. Mam tam rancho i wszyscy mówią na mnie Gringo. Wszyscy.
– OK! Chłopaki, chodźta, bo mamy tu na naszym zadupiu kogoś sławnego! Patrzcie co ten pan ma: wazelina z własnym nazwiskiem! Takie samo jak na prawie jazdy, e… , niewymawialne, ale takie samo!

Zrobiło się zbiegowisko i zostałem sławny w miejscowości, której nie ma na mapach, bo zbyt mała.

***

Tak, tak – stosuję wazelinę w sztyfcie, gdy mi gęba pierzchnie. I jakoś nie poczuwam się do wstydu – niech się wstydzi ten kto widzi. Kompleksów nie mam, więc wazelinuję publicznie, a jeśli się komuś nie podoba, niech odwróci wzrok i podziwia inny element pejzażu.

***

Wypuściłem w zeszłym roku kilka kosmetyków na lato, w tym szminę z wazeliny z moim nazwiskiem. Już Państwu tu kiedyś mówiłem, że WSZYSTKO czym handluję produkuję również dla siebie, a nie tylko na handel. Wszystko – yerbę, matera, koszule i tę szminę też. A jaki szpan, gdy wyciągasz własną ze swoim nazwiskiem. Zegarek grawerowany za pięć tysięcy dolców robiony na konkretną osobę to nie jest żadna sztuka, ale coś tak prozaicznego, jak zwykła wazelina… Robi wrażenie. Większe od “dedykowanego” zegarka.

– Kim pan jest?! – pytają.

A ja ze szczerą radością odpowiadam tak:

– Tu, u was, jestem nikim. NIKIM. I tak trzymać

baj



Strona www.cejrowski.com jest strefą wolną od tzw. “hejtu”, słownych przepychanek itd. Dlatego nie ma tu typowych komentarzy (co zaoszczędza też czas, który można spędzić dużo lepiej 🙂 ) Jeżeli chcą Państwo coś napisać odnośnie powyższego wpisu, proszę wypełnić poniższy formularz. Jeżeli będzie to konstruktywna uwaga, zostanie przeczytana, ale nie pojawi się na stronie.

Komentarz dotyczący wpisu: JADĘ PRZEZ USA I MI PIERZCHNĄ USTA

12 + 11 =

POZOSTAŁE WPISY

PRAWO DŻUNGLI NA PLAŻY

Nadchodzi ostatni wikend Jarmarku Dominikańskiego i proszę uważać, bo ja tym razem w Gdańsku będę tylko we czwartek i w sobotę. W piątek jadę na cały dzień do Darłówka k.Darłowa.

TO MNIE WKURZA

W zeszły weekend w Gdańsku mogłem nagrać dwa segmenty z serii “To mnie wkurza”. Wkurzyli mnie i ZASMUCILI Harcerze z ZHP. Mieli zlot ogólnopolski, ale bez mundurów.

BABECZKA

Podchodzi do mnie wczoraj Babeczka i prosto z mostu prosi tak: – Czy może Pan o mnie napisać na swoim fejsbuku?

BUBLOWNICY

Jest tu jeszcze Zakątek Bublowników oraz Zakątek Szmaciarzy. Bublownicy mają złom. Niekoniecznie metalowy. Na ceratach rzuconych wprost na ziemię wywalają wszystko jak leci i są to przedmioty wszelkie, nieposortowane i do niczego nieprzydatne nikomu.

ZAKĄTEK KIBLOWNIKÓW

Było to tydzień temu. Na moim stoisku pojawił się facet znany Państwu z mojego fejsbuka jako Mr.Gluten. Kiedy zamknąłem sprzedaż, ruszyliśmy razem w stragany tak zwanych Kiblowników.

ZAMUROWANY

Zabrałem na Jarmark kumpla z USA – tego, który pomagał mi stawiać westernowy wiatrak do pojenia krów. Na Boże Narodzenie zawiozłem mu do USA stary zegar szafkowy w prezencie, bo on jest mechanik (od wiatraków) i bardzo ceni sobie stare mechanizmy działające bez szwanku ponad sto lat. Ma tych zegarów kilka, dostał kolejny i zawiesił w kantorku koło warsztatu, gdzie składa te wiatraki.

BUSZUJĄCY W KLAPKACH

Na Jarmarku Dominikańskim stoję dziś na przeciwko PTTK, czyli zasadniczo po staremu. Wczoraj po robocie poszedłem w stragany. Myślałem, że jestem przebrany nie do poznania i nikt mnie nie będzie gonił – założyłem klapki.

SZWAGIERKA WYSZŁA

Porozmawialiśmy przy rodzinnym stole ze Szwagierką. Gospodarz wieczoru bywa przekorny i posadził nas obok siebie celowo. Mówiłem mu, że to nie jest roztropny pomysł, ale nie chciał słuchać.

MIASTOWE

Miastowe, po tekście o kurach, piszą mi żebym zainstalował koguta, to będę miał lepsze wyniki w jajach. No przecież mam koguta! Jak można mieć kury bez koguta? Jak można jajów wymagać bez koguta? Nie można! Mam.

MOJE KURY

Myślałem, że ten numer już w tym roku nie zadziała, a jednak… Posłuchajcie… Przed zeszłorocznym wyjazdem na zimę do Arizony oddałem moje polskie kury do przechowania Stryjowi. Stryj je trzymał u siebie, karmił i miał z tego jaja, jako zapłatę. Gdy wróciłem na gospodarstwo PL, odebrałem kury (minus jedna, która zdechła).

WOJTEK BEZ PORTEK

Zajechałem dziś do miasta. Wchodzę do kiosku, a tam babeczka mówi do mnie tak: – Pisali o panu wczoraj we wszystkich gazetach. – Ciągle coś tam piszą. Szkoda sobie głowę zawracać. Poproszę tabakę, zapałki i znicz. – W naszych lokalnych napisali, że będzie pan ambasadorem…

SZWAGIERKA PROTESTUJE…

– Czym was mył?!!!
– Karabinem na wodę, Mamusiu. Stryjaszek ma taki karabin na wodę do szorowania pomostu…
– I tym was mył ?!
– Co wieczór. Mówił, że nas nie wpuści do domu takich brudasów i wtedy zapuszczał karabin wodny i nas szorował na podwórku.