DZIENNIK POKŁADOWY

RADIO NA PRERII

3 kwietnia 2018 | Dziennik nie-polityczny

Od kilku dni nad prerią słyszę radio. Nie zawsze, ale rano, gdy powietrze stoi, lub wieczorami, gdy wieje z odpowiedniej strony – wówczas słyszę. Chyba jakieś meksykańskie… Z tej odległości trudno rozeznać co grają. Dochodzą tylko strzępy melodii wymieszane z szumem traw.
Ale to przecież niemożliwe! Mieszkam za daleko bym słyszał radio sąsiadów. W dodatku z trzech stron świata nie mam sąsiadów. Czyli? Ktoś się tu ukrywa?
Gdyby się ukrywał, nie słuchałby radia. Ponadto paliłby jakieś ognisko, bo nocą zimno, a ja czułbym wtedy dym. Czyli niemożliwe. A jednak – od kilku dni słyszę radio, od kilku dni w związku z tym obserwuję prerię i wącham nocą, czy nie pachnie dymem…

***

Na punkcie dymu jesteśmy przeczuleni – gdy preria płonie, musisz wsiadać w samochód i uciekać. Na taką okoliczność jestem stale spakowany w specjalną skrzynkę, ustawioną koło drzwi. Jest to skrzynka odporna – jeździ ze mną na wyprawy i nie pęka. Można po niej przejechać pikapem, można ją wrzucić do rzeki – nic jej nie bierze. Producent reklamował ją hasłem: “Odporna na wszystko oprócz słoni i dzieci do lat pięciu”.
Trzymam w tej skrzynce forsę, kopertę ważnych dokumentów, dwie sztuki broni, kilka pudełek amunicji i garść złotych monet – zestaw niezbędny w razie ewakuacji, wojny lub zamieszek.

***

No więc mało prawdopodobne by się tu ktoś ukrywał. A w dodatku gdzie niby miałby się ukrywać? Wszędzie płasko, żadnej dziury, żadnej góry, ani jaskiń, ani jam. Jestem tu sam. Ale jest też owo coraz bardziej wnerwiające radio. No przecież nie mam omamów. Czy może mam? Hmm..

***

Wkurzyłem się, bo nie lubię siedzieć i się bać.
Ruszyłem na poszukiwanie.
Najpierw chciałem szukać konno, ale koń szura kopytami i zagłusza tę cichuteńką, rwącą się muzykę. Ruszyłem więc pieszo.
Ależ to głupio wygląda – człowiek w krótkich spodenkach i kowbojskich butach (mrówki, węże) skrada się po kompletnie pustej, płaskiej prerii z rewolwerem nabitym śrutem, a do tego pompka na plecach.

Naboje śrutowe do rewolweru to popularne rozwiązanie, gdyby wyskoczył na ciebie grzechotnik. Z pompką się nie obrócisz tak szybko jak z małym policyjnym rugerem. Nabój śrutowy do rewolweru to tylko jedna piąta tego czym strzela pompka, ale na krótki dystans wystarcza. Z odległości jednego kroku robi z węża gulasz lub tatara. I powiem Państwu, że jest to zawsze widok przyjemny.
Tak, tak, domyślam, się – gdy ktoś widywał grzechotnika jedynie w westernach, nie czuje tego tak samo jak ja. Ale! Jeśli ktoś spotkał węża twarzą w twarz, to pewnie pamięta owo zimne uderzenie lepkiej adrenaliny, tę automatyczną niechęć, ten odruchowy odrzut z brzucha i potem ulgę, gdy się gada unieszkodliwi. Bo jeśli nie ty jego, to on ciebie i w tej matematyce nie ma miejsca na przybliżenia. Kto tego nie rozumie, bo zamiast szarych komórek ma komórki przeprane i mu się zrobiły zielone, niech tam sobie węże kocha i przytula.

Zielonym zawsze mówię tak:
– Kochasz węże? Gut, gut. Idź i poprzytulaj, pogłaszcz, pozbieraj, zabierz je sobie do domu, albo na zebranie waszej organizacji. Możesz tu u mnie wyzbierać wszystkie co do jednego i grosza nie wezmę. Są twoje. Co? Że mają prawo tu mieszkać na mojej prerii? No więc powiem ci, dobry zielony człowieku, że ja uważam inaczej. I jeśli chcesz te węże ochronić, to ja ci mówię, że największym zagrożeniem dla nich jestem ja, więc je zabierz z mojego terenu, schowaj sobie w teczkę i wywieź gdzieś daleko do Kalifornii, bo inaczej wyginą na ołowicę, którą im zaaplikuję bez wahania i z radością, o której ty nie masz pojęcia!!!

No więc skradam się po pustej prerii jak idiota, nasłuchuję strzępów z radia i cieszę się, że nie mam sąsiadów w zasięgu wzroku, bo gdyby mnie tak któryś teraz zobaczył, to z kategorii “dziwak” przepisaliby mnie do kategorii “wymaga leczenia”.

***

Trwało to trochę, ale w końcu znalazłem. Małe radyjko na baterie porzucone pośród kamieni. Nie grało głośno i nie było daleko – może jakieś pół mili. Gdy wiatr dmuchał z odpowiedniej strony lub gdy było odpowiednio cicho, muzyka niosła się aż do mojego domu.
Obejrzałem to miejsce dokładnie. Znalazłem rozgarnięty żwir i trochę wymiętoszonej trawy. Ktoś tu spał. Pewnie tylko kilka godzin. Ktoś, kto się z Meksyku przekradał do USA. A czemu zabrał radio? Może dla dodania sobie otuchy – noc w obcym terenie, bez ogniska i te wszystkie odgłosy prerii mogą być przerażające dla osoby nieprzyzwyczajonej. A kiedy położysz głowę na radyjku i tam ktoś do ciebie gada lub śpiewa, robi się raźniej.

Nie miałem tu radia na baterie, to teraz mam. Przyda się, bo zepsuło mi się radio w samochodzie. Rzucę na siedzenie, albo przykleję do deski rozdzielczej i będzie git.

baj


Strona www.cejrowski.com jest strefą wolną od tzw. “hejtu”, słownych przepychanek itd. Dlatego nie ma tu typowych komentarzy (co zaoszczędza też czas, który można spędzić dużo lepiej 🙂 ) Jeżeli chcą Państwo coś napisać odnośnie powyższego wpisu, proszę wypełnić poniższy formularz. Jeżeli będzie to konstruktywna uwaga, zostanie przeczytana, ale nie pojawi się na stronie.

Komentarz dotyczący wpisu: RADIO NA PRERII

2 + 2 =

POZOSTAŁE WPISY

WOJTEK BEZ PORTEK

Zajechałem dziś do miasta. Wchodzę do kiosku, a tam babeczka mówi do mnie tak: – Pisali o panu wczoraj we wszystkich gazetach. – Ciągle coś tam piszą. Szkoda sobie głowę zawracać. Poproszę tabakę, zapałki i znicz. – W naszych lokalnych napisali, że będzie pan ambasadorem…

SZWAGIERKA PROTESTUJE…

– Czym was mył?!!!
– Karabinem na wodę, Mamusiu. Stryjaszek ma taki karabin na wodę do szorowania pomostu…
– I tym was mył ?!
– Co wieczór. Mówił, że nas nie wpuści do domu takich brudasów i wtedy zapuszczał karabin wodny i nas szorował na podwórku.

WC NAD MORZEM

Rok temu w Koszalinie i w Gdyni oba moje występy były DOSKONAŁE. Zapisałem to sobie na czerwono, a Publiczności dziękowałem wylewnie za inteligentny współudział. Za kilka dni jadę ponownie do obu tych miast …

SZWAGIERKA WYMAGA…

Chrześniacy są czasami u mnie na dni kilka – wakacje. I wtedy Szwagierka wymaga, by majtki były prane CODZIENNIE. A to przecież szkodliwe dla chłopców, gdy są zbyt czyści. Alergii dostaną od tego mycia i braku kontaktu z florą bakteryjną. U szwagierki są sterylni jak noże chirurga.

WIĘCEJ CHLEBA

Ludzie mają ciekawe pomysły biznesowe na internet. Zgłosił się właśnie gość, który rozwozi dobre żarcie prosto do domów po Warszawie. Wynalazł sobie producentów zdrowych jaj, rzodkiewki, mleka i dostarcza świeży towar ze wsi do wielkiego miasta. Coś jak wiejski targ i z dostawą pod Twoje drzwi.

HELIKOPTER

Podchodzi do mnie facet i pyta czy bywam w Dallas. – A czemu pan pyta? – pytam. – A tak pytam – odpowiada. – Bo ja bywam. – Aaa. No ja też bywam, ale nie za często…

URODZINY

Urodziny obchodziłem w tym roku zdecydowanie poza terminem oraz po kryjomu. Na tylnym siedzeniu samochodu, którym wracałem z Poznania. Powodów jest kilka. Posłuchajcie…

ROBIMY HERBATĘ

Wspominałem Państwu kiedyś, że Pani Halina jest herbaciarą na podobnym poziomie, co ja jestem mateistą. Tak, ta sama Pani Halina, która w Mrągowie była postrachem podpitych muzyków country. Wywalała ich ze sceny bez pardonu i mieli to wpisane w umowy.

Wyżarte chleby…

Ciszę się, że wraca stare. Świat jest teraz prawie cały pasteryzowany czyli martwy. Martwe mleko, martwe masło, martwe sery, martwe chleby. Pasteryzacja zabija to, co żyło.

ŁÓDŹ i definicja WC

W sobotę w drodze do Łodzi przeglądałem wycinki gazetowe, które dostaję, gdy w którejś z gazet pojawia się moje nazwisko. “Nowa Trybuna Opolska” to coś takiego jak “Trybuna Ludu”, więc mnie na tych łamach nie lubią. Chcieli przyfasolić z grubej dwurury…

TYCHY

W Tychach rzuciłem od niechcenia, niby przypadkiem jakąś uwagę dotyczącą Rybnika. Nic wielkiego, ani konkretnego – taki tam zaczepny tizerek. Słyszałem wiele razy, że na Śląsku ludzie mają STOSUNEK do Sosnowca. Ale Sosnowiec oszczędzam, gdyż największą światową karierę śpiewaczą wśród wszystkich Polaków, w całych naszych dziejach, zrobił chłopak z Sosnowca, czyli Jan Kiepura.

Z Mundialem mam kłopot…

Z Mundialem mam kłopot, bo po inwazji na Ukrainę powinni Ruskim ten Mundial odebrać. Dawno temu po inwazji na Afganistan Olimpiady nie było, no ale czasy teraz bardziej sprzedajne, więc mają Mundial.

MÓJ PIERWSZY RAZ

Wino mszalne dostałem, ale do wypicia, a nie do Mszy. Podszedł do mnie producent tego wina (na Targach w Kielcach) i wręczył dwie wysokie flaszki. Podziękowałem i mówię mu, że mam kilku kumpli księży i bardzo mi się przyda, bo kiedy ich zapraszam na wakacje na moje gospodarstwo w Polsce, to odprawiają u mnie.

KOLEGA Z ARESZTU

W tłumie kilkuset osób, z którymi rozmawiam po występie, zawsze trafi się jakaś jedna historia niesamowita: a to majtki z egzaminu, a to gość z pistoletem w kieszeni. Posłuchajcie kolejnej…