DZIENNIK POKŁADOWY

Moje najlepsze filmy do tej pory?

10 marca 2018 | Dziennik nie-polityczny

Nie muszę się zastanawiać nad odpowiedzią. Ani z Amazonii, ani te zrobione pośród ludożerców, najlepsze zrobiłem w Jeruzalem. Państwo też chwalą, że bardzo dobre, choć przecież nie egzotyczne. Nie są to opowieści teologiczne, ani nie są historyczne – chciałem pokazać Jeruzalem mojej Babci, oraz moim ukochanym Ciotkom, które nigdy tam nie pojadą. I pokazałem tak, żeby się czuły, jakby tam były osobiście. Jadły ze mną, potykały się o tłum ze mną i przeszły ze mną kamień po kamieniu całą Drogę Krzyżową. To DVD jest dla nich w prezencie, zrobione z miłością i wdzięcznością za to, że starały się mnie porządnie wychować.

Ostatni odcinek nigdy nie poszedł w TV i nie do TV był nakręcony. Poprosiłem pana Józefa Szymurę by włączył kamerę przy pierwszej stacji Drogi Krzyżowej, a potem przeszedł całą trasę na Golgotę w swoim tempie oglądając wszystko przez kamerę. Bez mojego komentarza, z naturalnym dźwiękiem otoczenia, z harmidrem arabskiego bazaru, odgłosami wycieczek i śpiewu pątników. I to jest mój najlepszy scenariusz i najlepszy film z serii “Boso…”. Nie sądzę, bym kiedykolwiek w przyszłości zdołał wymyślić coś lepszego.

PS
A poza tym ten ostatni odcinek, to kwintesencja filmu dokumentalnego i gdybym chodził do Szkoły Filmowej, to ten właśnie odcinek “Boso…” przedstawiłbym komisji, jako moją Pracę Dyplomową.



Strona www.cejrowski.com jest strefą wolną od tzw. “hejtu”, słownych przepychanek itd. Dlatego nie ma tu typowych komentarzy (co zaoszczędza też czas, który można spędzić dużo lepiej 🙂 ) Jeżeli chcą Państwo coś napisać odnośnie powyższego wpisu, proszę wypełnić poniższy formularz. Jeżeli będzie to konstruktywna uwaga, zostanie przeczytana, ale nie pojawi się na stronie.

Komentarz dotyczący wpisu: Moje najlepsze filmy do tej pory?

3 + 1 =

POZOSTAŁE WPISY

HACJENDA

Zaprosili mnie na Hacjendę. Właściciel ma korzenie irlandzkie i o nich pamięta. Ma też kuzynów i szwagrów, którzy pamiętają. Amerykanie od wielu pokoleń, ale pamiętają i toasty wznoszą chórem zmieniając akcent na irlandzki.

MUFF

Największy chłop w naszej wiosce to Muff. Nie wyróżnia się niczym poza wielkością. Najczęściej tacy wielcy są albo przesadnie spokojni, albo mocno agresywni, albo głupi, albo dają się prowokować i wybuchają od byle czego. Nasz Muff jest jak najbardziej normalny, przeciętny i pospolity – gdyby nie rozmiar, powiedziałoby się, że jest średni, a nawet trochę nijaki.

CRAZY JACK

Wściekły Jack nigdy się nie dorobi majątku na ciesiółce. Zbyt wiele rzeczy przy okazji rozwala i musi naprawiać. Przychodzi do kogoś na robotę, wyczuje węża i zaczyna się demolka.

ŻUCIE NA PRERII

– Czym plujesz, Jeff? Równie dobrze mogłem go zapytać “Co żujesz Jeff?”, ale ponieważ akurat splunął… Jeff płynnym ruchem przejechał po kieszonce na sercu, wyciągnął stamtąd okrągłe pudełko popularnego tytoniu. Jeden ruch, ćwiczony wiele razy każdego dnia, przez wiele lat życia od nastolatka do śmierci. Ten ruch, płynny, bezwiedny, jak oddychanie, mają tu wszyscy kowboje, bo wszyscy żują tytoń. Żują i plują.

ADAMOWICZ, OWSIAK, PLASTELINA

Gdy Afgańczyk ugodził nożem ciężarną Polkę zabijając jej dziecko, nie było żałoby, jest cisza. A śmierć Adamowicza jest celebrowana jakby zmarł Stalin – wszyscy zobowiązani płakać.

CHOINKA 2018

W tym roku choinkę kupiłem w sklepie meblowym. Wcześniej kupowałem w Walmarcie, na Amazonie, albo sąsiedzi kupowali mi gdzieś i kładli na progu w dniu mego przyjazdu – jako prezent powitalny dla kogoś, kto się od lat spóźnia i przyjeżdża na święta, gdy już wszystkie choinki wyprzedane.

NATYCHMIAST PO POWROCIE

Pierwsze wrażenie na prerii jest takie, że wszytko tu bardziej rozłożyste. Więcej przestrzeni wszędzie i we wszystkim. To ogólna cecha Ameryki, obu Ameryk, ale na prerii czujesz to mocniej.

POD SCHODAMI

Moja wioska w Arizonie nie jest liczebna. Jest natomiast bardzo rozłożysta, a ludzie rozproszeni – siedzą na ranchach i mało masz okazji by ich spotkać. Zanim poznasz wszystkich mijają lata.